Με την κρίση στην Ελλάδα και λόγω της ανεργίας , το θέμα "μετανάστευση" είναι και πάλι στο προσκήνιο αφού πολλοί Έλληνες επιλέγουν να δουλέψουν στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον.

Επίσης πολλοί πιστεύουν ότι οι Έλληνες πολιτικοί αδιαφορούν για τα Ελληνόπουλα. Εσείς τι πιστεύετε;
Κάποιοι λένε ότι η Ελλάδα "τρώει" τα παιδιά της.

Πως πιστεύεται ότι θα ανακάμψει η χώρα από την κρίση;

Θα δουλεύατε σε χώρα του εξωτερικού ;
Αν ναι σε ποια και γιατί ;

Mofeu.eu, πολύ επίκαιρα και ουσιαστικά τα ερωτήματα που έθεσες!
Τι να πρωτοπεί κανείς για τους πολιτικούς και το ενδιαφέρον τους για τα Ελληνόπουλα. Πολύ απλά, θεωρώ ότι αν οι πολιτικοί μας σκέφτονταν με γνώμονα το καλύτερο μέλλον των παιδιών και των νέων, θα ζούσαμε στην ιδανική χώρα!!! Αντιθέτως, με τις συνθήκες που επικρατούν, στις μέρες μας, και το κλίμα τρόμου που έχει δημιουργηθεί είναι απολύτως φυσιολογικό το γεγονός της "μετανάστευσης".
Προσωπικά, θα έπαιρνα πολύυυυυ δύσκολα μια τέτοια απόφαση. Ειδικά τον ήλιο της Ελλάδας δεν μπορώ να τον αποχωριστώ. Ωστόσο, δεν αποκλείω το ενδεχόμενο, να φτάσω στα όριά μου και να ακολουθήσω το δρόμο της ξενιτιάς. Σε αυτή την περίπτωση, νομίζω ότι θα μπορούσα να ζήσω μόνο σε μια χώρα που να μοιάζει αρκετά στην Ελλάδα, όπως η Ισπανία ή η Πορτογαλία. Απ' ο,τι ξέρω, στις συγκεκριμένες χώρες, οι κάτοικοι έχουν παρόμοια ιδιοσυγκρασία με την Ελληνική και θα είναι πιο εύκολη η προσαρμογή.
Θα μου πεις, φεύγεις απ' την Ελλάδα για να πας σε άλλη χώρα που περνάει κρίση;;;; Ελπίζω να μη χρειαστεί καν να μπω σε αυτή τη διαδικασία...

Μεγάλα θέματα που άνετα γεμίζουν πολλές σελίδες σκέψεων...

Καταρχήν όντως η μετανάστευση είναι και πάλι στο προσκήνιο, βέβαια υπό άλλες συνθήκες και δυναμική σε σύγκριση με τη γενιά των πρώτων Ελλήνων μεταναστών.

Το βασικότερο κίνητρο πιστεύω είναι η ανάγκη για καλύτερες συνθήκες ζωής και δεν πιστεύω ότι όσοι το κάνουν είναι υπερβολικά ονειροπόλοι ή εγωιστές. Απλά πλέον μια φυσιολοφική ζωή στην Ελλάδα δεν είναι κάτι αυτονόητο.

Όσοι κάνουν πλέον το βήμα, το σκέφτονται καλά, το ζυγίζουν, πάνε με αξιώσεις, αφού πρώτα έχουν σιχαθεί την αναξιοκρατεία , την ατιμωρισία , τον ωχαδελφισμό, την έλλειψη οργάνωσης. Σίγουρα όσοι μας κυβερνούν είναι μικρογραφία της κοινωνίας μας και δεν είμαστε όλοι άμιροι ευθυνών.

Αυτό που θεωρώ πιο σημαντικό είναι ο παραγωγικός μοχλός της Ελλάδας, οι νέοι, να δώσουν νέα πνοή, να στήσουν κάτι νέο και υγιές από το μηδέν, να ανοιχτούν στην παγκόσμια αγορά και μακάρι να βρουν τρόπο να βοηθήσουν τη χώρα να αλλάξει πορεία. Μακάρι να υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες να κρατήσουν τους νέους στη χώρα καθώς και να ευνοήσουν την επιστροφή πολλών που ζουν στο εξωτερικό.

Όσο για το εάν θα δούλευα στο εξωτερικό, ναι φυσικά σε μια χώρα που το κλίμα έστω δε θα ήταν πολύ διαφορετικό και που θα μπορούσα να στήσω τη ζωή μου υπό φυσιολογικές συνθήκες. Δεν περιορίζομαι σε συγκεκριμένες χώρες η αλήθεια είναι αλλά δε θα ήθελα να φανταστώ να περνώ ολόκληρη τη ζωή μου στο εξωτερικό. Πιο εύκολα θα έκανα το βήμα για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, κάποιων ετών, ακόμη και για την εμπειρία.

Με τον νέο 5ετές μνημόνιο θα υπάρξει ανάκαμψη στην Ελλάδα ή θα αναγκαστούνε οι Έλληνες να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό για μια καλύτερη ζωή;
Ιδού η απορία!

Είναι πραγματικά πολλές οι παράμετροι που πρέπει να λάβει κάποιος υπόψη του αν θέλει να εργαστεί στο εξωτερικό. Είναι όμως και κάποιοι παράγοντες που είναι απρόβλεπτοι και αδύνατο να εκτιμηθούν προτού όντως βρεθείς στη χώρα που σε φιλοξενεί και αρχίσεις να λειτουργείς ως μέλος της κοινωνίας της και όχι σαν επισκέπτης ( μόνιμη πηγή σύγχυσης για πολλούς).

Το καθεστώς διαμονής: πολύ σημαντική παράμετρος. Για αυτό το λόγο οι χώρες της ΕΕ σίγουρα έχουν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με τις υπόλοιπες επιλογές.

Το καθεστώς εργασίας: πολλές φορές σχετίζεται με το καθεστώς διαμονής. Για παράδειγμα σε τι είδους συνταξιοδοτικό πρόγραμμα μπορείς να ενταχθείς και

Ιατροφαρμακευτική κάλυψη: ίσως το πλέον σημαντικό. Κατά τη διαμονή σου σε μια ξένη χώρα ενδέχεται να χρειαστεί να γνωρίσεις τις περιβόητες, σχεδόν σε διάσταση αστικού μύθου, ιατρικές υπηρεσίες ''της Ευρώπης'' ( μόνιμο θέμα συζήτησης με φραπέ στη αίθουσα αναμονής ελληνικού νοσοκομείου).

Φορολογικό καθεστώς: πολλοί χοροπήδηξαν έξαλλοι από χαρά βλέποντας εκείνο το πενταψήφιο νούμερο στην προσφορά εργασίας τους και αμέσως το διαίρεσαν με το 12. Όλα περίφημα έως εδώ. Προτού όμως αρχίσετε να πακετάρετε τραγουδώντας '...πάμε για άλλες πολιτείες .....', μια ακόμα 'διαίρεση' μπορεί να 'αφαιρέσει' χαμόγελα: Φόρος. Μπορεί στην Αμερική να λέγεται IRS, στην Βρετανία Her Majesty's Revenue and Customs. Έχουν όμως έναν κοινό παρανομαστή: ένα νούμερο σίγουρα πάνω από 1.3 και την ακριβοδίκαιη μεν, σαδιστική δε ικανότητα να σε αναγκάζουν να κάνεις την διαίρεση (προφανώς κάτι νέο για τους εκατομμύρια ελευθερους επαγγελματίες με δηλώσεις κάτω των 12.000 ευρώ στη Ελλάδα.... οι δημόσιοι υπάλληλοι κατά τα άλλα ήταν το πρόβλημα).

Κόστος ζωής: Η προσφερόμενη αποζημίωση συνάδει συνήθως με το μέσο κόστος ζωής. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που μπορεί να βρεθούμε προ εκπλήξεων. Παράδειγμα, στο Βουκουρέστι, ένας μισθός των 900 ευρώ θεωρείται πολύ καλός ... εαν όμως χρειαστεί να νοικιάσετε διαμέρισμα στο κέντρο θα μνημονεύσετε νοσταλγικά και εσείς παρέα με συνταξιούχους της Σεκιουριτάτε, τον Τσαουσέσκου. Οι τιμές ενοικίων είναι περίπου 500 ευρώ σε μια καλή περίπτωση. Οι Βρετανοί από την άλλη, γνωρίζόντας το ελληνικό '' Εγώ δεν βλέπω ΕΡΤ, εδώ καλά καλά δεν καταλαβαίνω τι λέει αυτός ο Γεωργουσόπουλος!", έχουν το λεγόμενο TV Licence περίπου 150 λίρες το χρόνο. Τα καλά νέα είναι για τους πάσχοντες από δαλτονισμό αφού αν έχεις ασπρομαυρη τηλεόραση δικαιούσαι έκπτωση.Ακομα, μια άλλη λυπητερή είναι το council tax που κατά κάποιο τρόπο φορολογεί ανάλογα με την οικία που διαμένεις και πόσα 'κεφάλια' είναι σε αυτό. Αναφέρω τα παραπάνω απλά ως παραδείγματα.

Γλώσσα: το να γνωρίζεις την γλώσσα της χώρα που διαμένεις είναι προφανώς τεράστιο πλεονέκτημα. Σε αντίθετη περίπτωση, η κοινωνική σου ένταξη είναι πολύ δυσχερής. Ναι, πολλοί μιλούν αγγλικά ... στα χαρτιά. Πόσοι από τους φίλους σας πήραν εκείνο το Lower και σήμερα ακόμα αν πρέπει να μιλήσουν με ξένο μιλάνε κά-πως έ-τσι λε-ς και αν πεις κά-τι αρ-γά στον ξέ-νο θα μπο-ρεί να κα-τα-λά-βει Ό-μη-ρο α-πό το αρ-χαί-ο κεί-με-νο.  Από τα απλά όπως να πάρεις μια φρατζόλα ψωμί χωρίς να κάνεις τον Μαρσέλ Μαρσώ έως να πιείς ένα ποτό με συναδέλφους ( ή την κοπέλα που σκοπεύεις να δείξεις τι σημαίνει ελληνική λεβεντιά) ... σε όλες τις περιπτώσεις πρέπει να γνωρίζεις ένα βασικό επίπεδο της γλώσσας. Και αν κάποιος νομίζει ότι μπορεί να βάλει σε εφαρμογή τα ρημαδόαγγλικά του και να βρεί ταίρι στο διαδίκτυο, πρέπει πρώτα να μιλήσεις στο τηλέφωνο με τον παροχέα για να βάλεις ιντερνετ.... όχι στα αγγλικά. Αν τώρα πας στην Βρετανία ή στην Ολλανδία (που οι περισσότεροι μιλάνε αγγλικα σαν μητρική γλώσσα) , ε, τότε, καλό βόλι τσολιά μου.

Πάνος

Η Αυστραλια ειναι οντως η καλυτερη επιλογη..για καποιον που οταν φυγει δεν εχει να αφησει κατι πισω του..κακα τα ψεματα η Αυστραλια δεν ειναι διπλα κ οποιος φυγει τοσο μακρια δυσκολο να ξαναγυρισει..κ αυτα που λενε θα οτι θα κατεβαινουν στην Ελλαδα για διακοπες το καλοκαιρι ειναι λογια του αερα..οταν το εισιτηριο πηγαινε ελα εχει 2 χιλιαρικα κ βαλε, δεν γυρνας ετσι ευκολα να δεις τουσ δικους σου..Πολυ θα ηθελα να φυγω Αυστραλια αλλα δεν νομιζω πως ειμαι ετοιμη να διαγραψω τα παντα πισω μου.. Καλη επιτυχια κ καλη ζωη ομως σε οποιον τα καταφερει

Εχεις απολυτο μα απολυτο ΜΑ ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΙΟ!! Μα το Θεο!! Τα ιδια ακριβως θελω κ εγω..Θελω να δουλεψω κ οι κοποι μου να ανταμειβονται αναλογα, να μπορω να στηριξω το σπιτι μου την ζωη μου με ανεση κ οχι να μετραω το ευρω, θελω ν α μην φοβαμαι να κυκλοφορησω στους δρομους μην μου επιτεθει κανεις, θελω τα παιδια μου-οταν κανω-να γινουν αξιοι ανθρωποι κ πολιτες,θελω μια ζωη που να μην την περιβαλλει η δυστυχια κ η μιζερια που επικρατει εδω...μονο που ειμαι 23 χρονων κ οσο κ αν ειμαι στην καταλληλοτερη ηληκια να τα βροντηξω ολα κ να το κανω μου ειναι πολυ δυσκολο..πολυ πιο δυσκολο απο το να φυγω κ να παω καπου 6 ωρες μακρια αντι για 26..Βεβαια οι γονεις μου τις επιλογες τουσ τις εκαναν, την ζωη τους την εκαναν κ δεν εχουν αλλη επιλογη..εγω εχω..Ειναι ομως κ παλι μια πολυ δυσκολη αποφαση..Η επιλογη του να πας καπου τοσο μακρια, να κανεις οικογενεια, παιδια και τα παιδια σου να βλεπουν την υπολοιπη οικογενεια τους 2 βδομαδες τον χρονο..δεν ξερω..μου χαλαει λιγακι την εικονα..Φυσικα αν τα ζυγισεις αυτο δεν ειναι τιποτα..τα υπερ ειναι πολυ περισσοτερα απο τα κατα..ειναι ομως κ παλι μια αποφαση πολυ πολυ πολυ δυσκολη..

Γι αυτο ειμαι σιγουρη..H αληθεια ειναι πως εχω ανθρωπο να παω..δεν θα πηγαινα μονη μου τοοοοοσο μακρια..το ξερω οτι ειμαι δηλη..γιατι δηλη ειμαι αν ψαχνω δικαιολογιες για να μην παω..βλεπω ομως πως οι λογοι να παω ειναι περισσοτεροι..απλα δεν εχω ξεκαθαρισει μεσα μου πια μερια ειναι πιο σημαντικη..Δυστυχωσ η ελληνικη οικογενεια μαθαινει στους απογονουσ τους πως για μια ζωη θα χρωστανε στους μεγαλυτερους, γιατι τους γεννησαν, τους αγαπησαν, τους πληρωσαν φροντιστηριο κ παει λεγοντας..μακαρι να ξεπερασω αυτο το διλλημα το συντομοτερο δυνατον...Με εβαλες ξανα σε σκεψεις για την Αυστραλια απο κει που την ειχα αποκλισει..Σ ευχαριστω..